In deze goede oude tijd kwam hij in aanraking met Carlo Chiti. Ze waren erg goed bevriend en maakten samen de meest nieuwe technische ontwikkelingen werkelijkheid. Je zou zeggen dat wanneer je bij Ferrari werkt, dat je nooit meer weg wilt gaan. Maar voor Carlo en Giotto maakte dat helemaal niks uit. Ze gingen in 1961 weg bij het merk met het steigerende paard om voor zichzelf verder te gaan. Ze kwamen terecht bij ATS (Automobil Turismo Sport). Het bedrijf had alle mogelijkheden om de carrières van de twee autofanaten in hart en nieren verder uit te breiden. Terwijl Carlo druk bezig was met het ontwikkelen van een Formule 1 wagen, ging Giotto een eigen bedrijfje oprichten met de naam Autostar. Het pand kwam te staan in Livorno. Het meeste van de tijd was Giotto bezig met design en techniek.
Al gauw kreeg Giotto klanten. En wat voor klanten, want als je Ferruccio Lamborghini over de vloer krijgt ben je toch wel heel goed bezig. Er werd een nieuwe motor geboren. Hij telde 12 cilinders met een inhoud van 3500 cc. Het blok is nog steeds te vinden in de 350 GTV van Lamborghini. Nog wat later kwam er nog een belangrijke persoon binnen lopen. De naam van deze persoon? Renzo Rivolta is de naam, hij is eigenaar van ISO. Het bedrijf vond zijn plek in Bresso wat vlak bij Milaan ligt. Het bedrijf produceerde van alles wat. Motoren, kleine voertuigen en andere creaties zijn allemaal geen enkel probleem. Er ontbrak eigenlijk maar een ding in het assortiment, de auto zelf. Rivolta loste dit op door de Iso Grifo te laten zien aan de wereld. Het hart van deze Italiaan is een dikke V8 met 400 pk die afkomstig is uit rekken van Chevrolet. Hier begon eigenlijk het echte werk, want Giotto had de auto ontworpen samen met meesterdesigner Mr. Bertone.
Wat later in 1964 had hij nog een nieuwe auto ontworpen en dit ook weer in samenwerking met Rivolta. Eindelijk mocht zijn naam gebruikt worden voor de auto. De naam van zijn eigen creatie is de Prototipi Bizzarrini. Wat is dat Italiaans toch mooi… Maar de band tussen Giotto en Rivolta bleef niet van hetzelfde. Ze spraken en zagen elkaar steeds minder. Uiteindelijk besloot Giotto om alleen verder te gaan. Dat is maar goed ook, want Bizzarrini heeft nu een hele mooie modellen geschiedenis.
Hij had eindelijk zijn eigen bedrijfje en al gauw kwam de eerste auto in 1965 naar buiten rijden. Hij besloot om hem zelf ook te gaan rijden. Al gauw kregen de mensen nekkramp door het omkijken naar zijn Bizzarrini 5300 GT Strada. Ook hierin ligt een dikke romige V8 van Chevrolet. Het blok heeft een inhoud van 5354 cc. De topsnelheid ligt bij 280 km/u, niet slecht voor een auto die 43 jaar geleden uitkwam. Het was een geduchte concurrent voor de andere Italiaanse sportwagenfabrikanten. Zo moest hij het opnemen tegen de Ferrari 275 GTB, 330, de 500 Superfaste en de prachtige GTO.
Het bouwen van auto’s begon eigenlijk al veel eerder, want in 1949 bouwde hij de Bizzarrini 500. Dit was op de basis van de Fiat 500 B. Een grappig wagentje met kleine afmetingen. Maar nu gaan we naar het echte werk, want in 1963 kwam er een echte rasechte sportwagen uit. Hij heeft een top van 305 km/h. Hier boven werd hij ook al genoemd, want we hebben het over de Iso Grifo (A3C). Voor je neus ligt weer een Chevrolet motor te brullen. Het blok heeft een inhoud van 5300cc.
In 1965 gingen Giotto’s modellen steeds meer naar de racerij neigen. Een mooi voorbeeld daarvan is de beeldschone Bizzarrini 538. Giotto heeft hierin een Corvette blok gelepeld. De gebruikte techniek is eigenlijk meteen klaar om in de racerij van die tijd gebruikt te gaan worden.
In 1968 kwam de eerste cabrio uit. De Bizzarrini GT Spyder 5300 is de cabrio variant van de GT Strada. Net zoals de Strada heeft dit model ook de dezelfde achtcilinder van Chevrolet. Wat later ging het merk steeds meer snellere en sportievere modellen bouwen. Een voorbeeld daarvan is de Bizzarrini GT America. Met maar tien geproduceerde exemplaren is het een niet alledaagse verschijning. Twee van de tien hebben 500 pk. Dit komt uit een 7 liter blok van Ford. De overige acht hebben 365 pk, wat ook niet mis is. De afgeplatte koets is niets voor niets zo getekend, want het moest een auto worden die zo snel mogelijk moest zijn. De platte carrosserie draagt bij aan een lage luchtweerstand.
Toen werd het een beetje stil. Maar uiteindelijk in 1990 kwam er toch weer een heel speciaal prototype uit de werkplaats rijden. We hebben het hierover de Bizzarrini BZ 2001. Achterin ligt de, door Giotto zelf ontworpen, V12 uit de Testa Rossa. Door één of andere reden heeft de BZ 2001 nooit de productie gehaald.
Naderhand was het erg stil in de werkplaats. Maar toch was het nog niet gedaan met het merk uit Livorno. Meneer Bizzarrini deed het een beetje rustig aan. Ene meneer Viti en Mariani werden op 30 april 2002 eigenaar van Bizzarrini. De naam bleef hetzelfde om Giotto te eren. Maar in 2005 gebeurde er toch iets moois in Zwitserland, want ze toonden een nieuw model die de naam Bizzarrini GTS 4.4 V draagt. Misschien dat het dan toch wel goed komt.
De GTS 4.4 V heeft ook leuke prestaties te bieden. Wat dacht je van 550 pk die vrijkomt bij 9.500 tpm. Dat zijn verschrikkelijk veel toeren voor een V8 van 4 liter. Bij 7.500 tpm heb er 470 Nm tot je beschikking. Je bedient de V8 met een manuele zesversnellingsbak, zoals het ook hoort. Dan heb je het echte gevoel van het autorijden. Het is een flinke bak van bijna 4.7 meter lang. De breedte is met ongeveer 2 meter ook niet de magerste. Wat nog meer niet mager is, zijn de achterste banden. Daar liggen, niet schrikken, 385/30 brede sloffen op. Voor ligt er 275/35 op. En wat dacht je van de top die boven de 350 km/h ligt. De ‘honderd’ bereik je in minder dan 3.9 seconden.
Na de overname wil het bedrijf veel meer kunnen bieden. Vandaag de dag doen ze dat ook door middel van motoren te bouwen. De motoren worden ontwikkeld voor de Supermotard competities. De motoren variëren van 500 tot 600 cc.
Het merk Bizzarrini heeft een prachtige geschiedenis en heeft mooie verhalen te vertellen. De oprichter Giotto heeft vandaag de dag ook zijn rust gevonden. Hij gaat nu als adviseur door het leven. Laten we hopen dat de nieuwe eigenaren net zulke mooie auto’s gaan bouwen als Giotto zelf deed. En misschien zien we dan zelf zo nu en dan eens een hele mooie auto uit de Toscaanse kust rond rijden.
