De vormen zijn afkomstig van de handen van Pininfarina. Zoals gezegd heeft hij van de voorkant wat weg van een E-Type. De achterkant is weer een totaal ander plaatje. Met de vier uitlaten, die het geluid van de V12 prachtig afmaken, en de mooie lijnen uit Italië. Over de motor gesproken, de getallen die daar van af komen, mogen er ook zeker wezen. Het is een V12, zoals hierboven al is genoemd. Op het blok zijn drie Weber carburateurs geschroefd.
De ingenieurs hebben uit de cilinders 300 pk kunnen halen. Je schakelt met een vijf versnellingsbak. Nog iets speciaalsaan dit model is een buizen frame, waardoor hij een extra stijve koets heeft. Heel de ophanging is onafhankelijk. Het maakt de auto tot één van de fijnst rijdende Ferrari’s van toen, en beduidend meer gezocht dan de langere versie, de 2+2. Alle vier de wielen hebben hydraulische remschijven, waardoor je dat beetje extra remkracht krijgt. Het relatief kleine Italiaanse coupeetje heeft een wielbasis van 2,400mm. Het is namelijk een ingekorte versie van de 330 GT 2+2.




Binnenin de coupé vind je het bekende schakelroostertje wat het merk met het steigerende paard nog steeds gebruikt in zijn huidige modellen. Verder heeft Ferrari de knoppen vervangen voor moderne schakelaars. Het design op het mobilair is nog steeds op de huidige modellen terug te vinden. Het leer ziet er wat sober uit in het model van de foto’s, maar is eigenlijk heel goed onderhouden. Want bijna nergens anders vind je een 330 GTC Coupé die zo goed is onderhouden als deze.





Het exemplaar met chassisnummer 11059, en met motor nummer 209 heeft op een RM Auction rond de €140.000 opgebracht.

Nog even alle specificaties op een rijtje:

Motor: V12 met drie Weber carberateurs
Inhoud: 3,967cc
Vermogen: 300 pk
Versnellingsbak: manuele vijf versnellingsbak
Chassis: buizenframe
Ophanging: wishbone onafhankelijke wielophanging
Remmen: hydraulische remschijven op alle vier de wielen
Wielbasis: 2,400mm
Productieaantal: 598