


Wanneer we de prestaties vergelijken dan vallen twee dingen op. Het grote verschil in vermogen en het grote verschil in gewicht. De 300 SLR leverde in 1955, dankzij een 2.9 liter achtcilinder lijnmotor ongeveer 310 pk, wat voor die tijd ongekend veel was. Dit vermogen was goed voor een topsnelheid van meer dan 300 km/u en net als het vermogen was ook dit in die tijd buiten alle proporties. Nooit eerder was er zo'n extreem snelle raceauto geproduceerd.
De SLR 722 doet het eveneens met een achtcilinder, maar ditmaal in V-vorm en met een dikke kompressor. Dit levert ruim twee keer zoveel vermogen op als de 300 SLR, namelijk 650 pk. Hiermee loopt ook deze SLR ruim boven de 300 km/u, 337 kilometers in het uur om precies te zijn. Voor deze tijd is dat echter een stuk minder extreem dan in de tijd van de 300 SLR. Al is 337 km/u natuurlijk nog steeds enorm snel.




Als we kijken naar het gewicht dan valt ook hier een heel groot verschil op. De 300 SLR legt slechts 910 kg in de schaal. Dit extreem lage gewicht zorgt natuurlijk voor een messcherp weggedrag.
De SLR 722 heeft naast twee keer zoveel vermogen, ook twee keer zoveel gewicht. Dit heeft als gevolg dat de pk/gewichtsverhouding van beide SLR's vrijwel hetzelfde zijn. 2,9 kg/pk voor de 300 SLR tegen 2,7 kg/pk voor de SLR 722.


Zoals gezegd is de SLR 722 Edition een speciale uitvoering van de normale SLR. Met een gelimiteerde productie van slechts 150 exemplaren kun je deze 722 Edition behoorlijk exclusief noemen. Wanneer je dit echter vergelijkt met de exclusiviteit van de 300 SLR dan lijkt de 722 wel een volksbak. Waar de SLR 722 namelijk ruim 650.000 moest kosten, heeft de 300 SLR een geschatte waarde van 14 miljoen. Een aardig verschil dus.


Wanneer we de SLR 722 vergelijken met de 300 SLR dan kun je eigenlijk maar tot één conclusie komen. De gelijkenissen tussen beide modellen gaan niet veel verder dan de naam en enkele uiterlijke verwijzingen. Voor de rest is de SLR 722 een totaal andere auto dan de 300 SLR.
De 300 SLR was een volbloed raceauto, die enkel in de handen van zeer ervaren coureurs tot extreme prestaties kon komen. Zonder tractiecontrole, ESP en andere verfijnde techniek van tegenwoordig moesten deze coureurs worstelen met 310 pk op de achterwielen.
De SLR 722 daarentegen kun je meer een GT noemen. Wanneer je wilt kun je er enorm hard mee rijden, maar ook rustig cruisen is geen probleem met deze SLR. Verder is hij voorzien van alle mogelijke luxe. Bij lange na geen raceauto dus. Bovendien worden de "coureurs" in de SLR 722 beschermt door allerlei beschermengelen, zodat men zich vooral niet te pletter rijdt.




Dit alles is natuurlijk compleet anders bij de 300 SLR. Eén fout was hier een echte fout en het kon in de meest extreme gevallen zelfs de dood tot gevolg hebben. Je moest dus bijna wel levensmoe zijn om in zo'n auto zo snoeihard te rijden. Dit alles maakt de 300 SLR een absolute legende waar Mercedes eeuwig trots op kon zijn!



