Er werd gebeld. Geen nummer dat ik direct herkende, benieuwd nam ik op. Ah, het was Emil. Als hij belt is het vast belangrijk. Jazeker, we kennen hem misschien wel als het SC-spammonster maar mij belt hij alleen als hij iets te melden heeft. ‘Kijk even in het gastenboek, Sela meldt daar dat er op de Jan van Goyenkade een 8C Competizione staat.’ Ik weet niet hoe gauw ik mijn statief en camera moest pakken om op mijn inmiddels rammelende fiets te springen en naar mijn vertrouwde omgeving van Oud-Zuid te fietsen.

Binnen no-time sta ik tegenover het Amsterdams Lyceum, aan de Jan van Goyenkade. Mijn hartslag neemt nog eens dat beetje extra toe, dat het nóg spannender maakt. Vol verwachting fiets ik de kade af, om me heen kijken, extra goed lettend op de locatie waar ik een paar dagen eerder een Quattroporte zag. Helaas, rechtsomkeert en de andere kant afstruinen. Niet veel. Helaas, maar zo gaat het natuurlijk wel vaker. Auto’s blijven nog steeds automobiel dus voor je het weet staan ze ergens anders. Ik herinner me dat Emil iets vaags zei over een prins die er vermoedelijk in zou rijden, maar daar hadden we het verder niet meer over gehad. Ik ging er vanuit dat het om Prins Bernard Jr. ging, en fietste zijn kant uit. Een zwarte auto zien om half tien ’s avonds is niet echt makkelijk.




Ik fiets rustig over de Koninginneweg, om te kijken hoeveel er waar is van de tip. Ik zie iets ronds en roods, veel meer is er vanaf daar niet echt te zien. Dan een lichtgekleurde velg, en… De rest van de auto, opgaand in de duisternis! Er lopen wat mensen om heen die mij ietwat vragend aankijken, maar vol opwinding parkeer ik zo snel mogelijk mijn fiets, pak mijn statief, rommel wat aan de instellingen, en begin enthousiast te schuiven aan de poten van het statief. Vanaf dan gaat het vanzelf, rustig klikken, geduldig afwachten tot de ccd zijn fotonen heeft ontvangen, en maar kijken of het in orde is. In de tussentijd laat ik het design tot me doordringen. Mooie, elegante, ronde, vrouwelijke vormen, erg aantrekkelijk. Niet agressief, en de visuele impact is ook niet heel erg groot, maar de auto valt op. Misschien komt het door de kleur, zwart is niet echt heel erg flitsend, zeker niet in het donker. Maar het kan ook komen door het feit dat de auto vrij compact oogt. Lage tweezitters ogen toch al gauw vrij lang, maar bij de 8C valt het me niet zo heel erg op.




Het is heel duidelijk een Alfa Romeo, en daar houd ik van. Soms kijk je bij een auto naar het logo zonder het idee te hebben dat de auto zelf er bij past, maar bij de 8C is het duidelijk met elkaar in harmonie. Het model velgen is perfect, we kennen het al van veel Alfa Romeo’s en ik durf zelf niet te ontkennen dat ze veel weg hebben van de velgen van de oer-Murciélago, yummy! Ik kan genieten van het design, maar zoals gezegd wekt het geen heel uitgesproken emotie bij me op, daarvoor is de auto nog net iets te beschaafd. Een triomfantelijke blijdschap wordt het wel, als Emil me later nog door de telefoon vertelt dat het de eerste gespotte is, en de dertiende verkocht. He shit, nu mis ik een Mulsanne S. Op het moment stond ik namelijk net naar een dergelijke Bentley te kijken, maar die reed weg tijdens het bellen. Ach, who cares, we hebben elkaar nog genoeg te vertellen, en zo doen we ook niet moeilijk over een CL 63 AMG voor het Hilton. De reis gaat weer naar Uilenstede, waar ik vlak voor de regen arriveer om al mijn ervaringen op digitaal papier te zetten en met jullie te delen, want een primeur van een 8C Competizione zal ik zonder meer niet vaker meemaken!